Baszta Prochowa (niem. Pulverturm) – XV-wieczna baszta w północnej linii dawnego Starego Miasta w Braniewie, stanowiąca element zewnętrznego muru obronnego miasta.

Historia mały|lewo|Baszta prochowa (oznaczona strzałką) na miedziorycie Paula Stertzella i Konrada Götke, (1635) mały|240x240px|Ciąg murów obronnych, od prawej: niska wieża bezimienna, Wieża Klesza z budynkiem szkoły, po lewej Baszta Prochowa mały|240x240px|Ciąg murów obronnych nocą, pierwsza Baszta Prochowa W pierwszej połowie XIV wieku dotychczasowe drewniano-ziemne obwarowania Starego Miasta Braniewa zostały zastąpione fortyfikacjami murowanymi, choć ich istnienie uchwytne jest w źródłach dopiero od roku 1393. Ponieważ w XIII stuleciu wykonano przekop zakola Pasłęki, by woda otaczała miasto ze wszystkich stron, rzeka zmieniła swój główny nurt i jej pierwotne koryto zaczęło się wypłycać. Dlatego w 1434 roku od tejże, mniej obronnej, zachodniej i północnej strony wzniesiono drugi, zewnętrzny ciąg murów, rozpoczynający od Wieży Młyna Kieratowego, położonej w pobliżu bazyliki św. Katarzyny, w kierunku zachodnim i dalej równolegle do pierwszego muru obronnego aż do Bramy Gwoździarzy. Zewnętrzny mur został wzmocniony sześcioma lub siedmioma basztami i umocnieniami bram.