dry-jet wet-spinning), w której roztwór polimeru wytłaczany jest z dyszy do środowiska gazowego przed zanurzeniem w kąpieli krzepnięcia, co pozwala zwiększyć prędkość procesu i uzyskać włókna o wyższych parametrach mechanicznych.

Większość komercyjnych włókien akrylowych wytwarza się z kopolimerów, w których do 15% masy stanowią komonomery poprawiające rozpuszczalność, na przykład octan winylu, akrylan metylu lub metakrylan metylu. Kontrolę nad właściwościami barwiącymi uzyskuje się poprzez wprowadzenie do struktury polimeru komonomerów kwasowych lub zasadowych, takich jak kwasy winylo- i allilosulfonowe czy winylopirydyna.

Zachowanie termiczne i mechaniczne Właściwości mechaniczne włókien akrylowych wykazują wrażliwość na działanie temperatury, co nasila się w środowisku wilgotnym – powyżej temperatury zeszklenia (ok. 85 °C w wodzie) ich moduł początkowy znacznie spada, a wydłużenie przy zerwaniu wzrasta do czterech razy.

W poliakrylonitrylu identyfikuje się dwa główne przejścia termiczne w zakresie od 70 °C do 150 °C: przejście zeszklenia (β-przejście) w przedziale 80–105 °C oraz α-przejście w okolicach 140 °C, związane z oddziaływaniami międzycząsteczkowymi grup nitrylowych.