Na podstawie podpisanej umowy koncesyjnej, w 1898 roku ułożono również tory na nowych trasach w kierunku Górczyna oraz ul. Fabrycznej na Wildzie, a w 1900 doprowadzono tramwaje do Tamy Garbarskiej. Wraz ze uruchamianiem nowych torowisk, zmianom ulegały trasy poszczególnych linii tramwajowych. W 1898 roku ustalono również cenę biletu jednorazowego na 10 fenigów, niezależnie od przejechanej odległości. Pojedynczy bilet upoważniał do jedno- lub, w razie konieczności, dwukrotnej przesiadki.
Wraz z rozwojem komunikacji tramwajowej, Poznańska Kolej Elektryczna zamawiała kolejne wagony. Do 38 sztuk, oznaczonych jako Typ I, II i III, dostarczonych w latach 1898–1902 i zbudowanych na bazie komponentów wyprodukowanych przez Bergische Stahlindustrie, dołączyło w 1903 roku sześć tramwajów używanych sprowadzonych z Düsseldorfu. W kolejnych latach spółka zamówiła również łącznie 75 wagonów w fabryce Carl Weyer (w tym 38 doczepnych), z których ostatnie dostarczono do Poznania w 1916 roku.