Jest wyraźnie zagrożony wymarciem. Już w latach 80. XX w. był częściowo wypierany przez malajski miasta Manado, do czego przyczyniała się migracja ludności Mongondow. W latach 90. odnotowano, że w niektórych wsiach preferowanym środkiem komunikacji staje się język narodowy (w dwóch miejscowościach dominował wśród dzieci, a w jednej przeważał we wszystkich grupach wiekowych). Według doniesień z 2008 r. głównym językiem młodszego pokolenia jest malajski miasta Manado.

Materiały nt. języka mongondow są dość ograniczone, ale pewne zasługi na polu jego dokumentacji położyli autorzy zachodni. Pierwsze dane (przede wszystkim leksykalne i tekstowe) opublikowali w II poł. XIX w. misjonarze N.P. Wilken i J.A. Schwarz, którzy w 1866 r. odwiedzili region Mongondow. Badania w regionie prowadził też niderlandzki misjonarz W. Dunnebier. Dokumentacja z XX w. obejmuje opracowanie gramatyczne (Spraakkunst van het Bolaang Mongondowsch, 1929–1930), słownik (Bolaang mongondowsch-nederlandsch woordenboek, 1951) i zbiór tekstów (Bolaang Mongondowsche teksten, 1953). W języku indonezyjskim powstała publikacja Morfologi dan Sintaksis Bahasa Bolaang Mongondow (1981). Jest zapisywany alfabetem łacińskim.