Później zaczęto je traktować jako symbol zwycięstwa i triumfu. W Nowym Testamencie i chrześcijańskiej sztuce sakralnej stał się wawrzyn symbolem życia wiecznego i zwycięstwa nad grzechem. Wyraz wawrzyn przyszedł do Polski w średniowieczu przez Czechy. Łacińskie laurus (a konkretnie lavrvs) przeszło u Czechów w lavr i potem w lavřín, jak można mniemać po historii imienia Wawrzyniec, które również dotarło do nas przez Czechy (kolejne przemiany: Laurentius → Lauryn → Ławrzyn → Wawrzyn → Wawrzyniec/WawrzeniecPrzemysław Wiater, O świętym Wawrzyńcu w Karkonoszach słów kilka, [w:] "Głos Szklarskiej Poręby nr 4(14) z 23 czerwca 2007); z lawrzinu nastąpiła przemiana w ławrzyn, a następnie w wawrzynLiść laurowy w serwisie "ksiazka-kucharska.pl". Podobną historię ma nazwa „liść bobkowy”/„bobkový list” (po czesku bobek to grosz), która pochodzi od dziś już rzadko używanej w Polsce i w Czechach nazwy „Drzewo bobkowe”/„Bobkový strom”, która z kolei pochodzi nazwy owoców wawrzynu (łac. bacca laurea), zwanych potocznie bobkami.