W późniejszym okresie samolot został przebudowany. Aby poprawić jego stateczność przesunięto środek ciężkości o 30 cm do tyłu, co wiązało się ze skróceniem kadłuba. Przeróbki zwiększyły masę samolotu o kolejne 20 kg. Samolot został zarejestrowany ze znakami SP-AEH i zgłoszony, wraz z samolotami PZL.5 i Sido S-1, do konkursu na samolot szkolny dla aeroklubów. Nie został wybrany, a co gorsza, upadek wytwórni WWS „Samolot” nie dawał perspektyw na jego produkcję. Jedyny latający egzemplarz został przekazany do użytku Aeroklubowi Wileńskiemu.
W 1930 roku MN-5 został wystawiony na Wystawie Komunikacji i Turystyki w Poznaniu. W dniach 24 września - 6 października 1930 roku MN-5 startował w III Krajowym Konkursie Awionetek. Maszyna pilotowana przez pil. B. Szczepanika (w zawodach w charakterze pasażerów wzięli udział również wiceprezes Aeroklubu Wileńskiego H. Kwiatkowski i mechaniki W. Bursa) zajęła 8. miejsce. Ponadto załoga została nagrodzona za wytrwałość z powodu najmniejszej średniej prędkości uzyskanej podczas zawodów. We wrześniu 1931 roku wystartował w IV Krajowym Konkursie Samolotów Turystycznych i zajął 11. miejsce, a w V Krajowym Lotniczym Konkursie Turystycznym we wrześniu 1933 roku zajął 18. miejsce.