Józef Czekierski herbu Nagrodaherb nadany w 1820 roku, Kazimierz Marcinkowski, Rodziny zaszczycone szlachectwem w Królestwie Polskim 1815-1836 : z podaniem ich herbów na podstawie Dziennika Praw, Warszawa 1907, s. 15. (ur. 9 marca 1777 w Warszawie, zm. 20 czerwca 1827 w Marienbadzie) – polski chirurg, kierownik Katedry Chirurgii Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, uczestnik powstania kościuszkowskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Warszawie jako syn Stanisława Czekierskiego herbu Rawicz i Agnieszki z d. Wrocińskiej. Miał czterech braci, wśród nich był Walenty Czekierski i jedną siostrę. Ojciec jego był chirurgiem i syna przeznaczył również do tego zawodu.
W latach 1792–1794 uczęszczał do szkoły chirurgów wojskowych w Warszawie. Podczas insurekcji kościuszkowskiej mianowano go chirurgiem kompanijnym, a potem chirurgiem w Lazarecie Koszar Gwardii Koronnej. W 1796 rozpoczął studia w Berlinie, które ukończył w 1800 we Frankfurcie nad Odrą, gdzie otrzymał stopień doktora medycyny i chirurgii. W 1801 powstaje w Warszawie szkoła akuszerek, w której zostaje profesorem i naucza do 1818. W tym roku szkoła zostaje wcielona do powstającego Uniwersytetu Warszawskiego. Czekierski obejmuje katedrę chirurgii.