Po zakończeniu II wojny światowej, armia brytyjska początkowo nie interesowała się przyjęciem do uzbrojenia nowego wzoru pistoletu maszynowego. W magazynach zalegały miliony sztuk pistoletów maszynowych Sten. Nawet po szybkim wycofaniu przestarzałych wersji, było ich znacznie więcej niż wynosiły potrzeby, przechodzącej na stopę pokojową, armii. William Patchett wprowadzał jednak ulepszenia swojej broni. Wojsko kontynuowało, na niewielką skalę, jej próby. Ostatecznie pistolet maszynowy Patchett Mk. III został przyjęty do uzbrojenia armii brytyjskiej 18 września 1953 roku jako L2A1.
Proces przezbrajania armii w nowe pistolety, przebiegał jednak powoli. Pomimo formalnego wycofania Stenów z uzbrojenia, znajdowały się one jeszcze w użyciu w czasie kryzysu sueskiego w 1956 roku. Konflikt ten unaocznił jednak zupełne ich zużycie i skłonił decydentów do zamówienia odpowiednich ilości Sterlingów.
W 1955 roku zaczęto produkować następną wersję oznaczoną jako Sterling L2A2, a w 1956 roku wersję L2A3. Ta ostatnia wersja miała odmianę wyciszoną oznaczoną jako L34A1 (znana ona jest również jako Police Sterling Carabine Mark 5) używaną przez oddziały specjalne.