W połowie lat sześćdziesiątych XX wieku rozpoczął się proces spadku liczby połączeń kolejowych towarowych i pasażerskich w Polsce, czego następstwem była redukcja długości linii kolejowych z ok. km w 1954 roku do ok. km w 1983 roku. Do 1962 roku rozwój kolejnictwa oparty był na trakcji parowozowej, którą później stopniowo, w miarę elektryfikacji linii kolejowych, zastępowano trakcją elektryczną. W 1981 roku zelektryfikowano niecałe 30% linii kolejowych w Polsce. W latach osiemdziesiątych XX wieku w Polsce nie budowano nowych połączeń kolejowych, koncentrując się na budowie drugich torów na najistotniejszych liniach oraz ich elektryfikacji. W 1990 roku długość zelektryfikowanych linii zwiększyła się do ok. 11 400 km. Przemiany gospodarcze i społeczne związane z transformacją ustrojową oraz spadek wymiany towarowej opartej na wydobyciu surowców mineralnych i przemyśle ciężkim skutkowały likwidacją nierentownych połączeń. Łącznie w latach 1981–1993 zakończono ruch pasażerski na ponad 5600 km linii kolejowych, w tym w latach 1987–1993 na ponad 1700 km linii kolejowych. W latach 1987–1992 zamknięto ponad 500 przystanków i stacji kolejowych oraz rozebrano ponad 650 km torów.