Jej celem jest zwiększanie szans edukacyjnych wszystkich uczniów uczących się w placówkach ogólnodostępnych poprzez zapewnianie im warunków do rozwijania indywidualnego potencjału i włączenie w życie społeczne.

W Polsce pierwsze przygotowania i próby integrowania osób niepełnosprawnych w publicznych szkołach ogólnodostępnych rozpoczęły się w 2012 roku za czasów rządów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Dużym przełomem w tym zakresie był rok 2017. To właśnie wtedy minister Anna Zalewska z Prawa i Sprawiedliwości, podpisała Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1578). Decyzją tą wprowadzono do polskich szkół publicznych stanowisko nauczyciela współorganizującego kształcenie uczniów z niepełnosprawnościami. Od tego momentu do szkolnictwa ogólnodostępnego zaczęły być włączane dzieci z różnymi rodzajami i stopniami niepełnosprawności, często sprzężonymi. Niektóre dzieci, np. z autyzmem, mogą mieć poważne trudności w funkcjonowaniu w środowisku szkolnym bez wsparcia nauczyciela współorganizującego.