Krystyna obawia się, że ich synowie będą podobni do lekkomyślnego i czarującego ojca.
Miłosna walka między starzejącymi się rodzicami jest dogłębnie opisana. Pewnego dnia Krystyna mówi, co myśli o zachowaniu Erlenda, po czym wyjeżdża on z ich gospodarstwa. Ze względu na synów, Krystyna podążą za nim w góry, by spróbować się z nim pogodzić. Erlend mówi Krystynie, że zawsze ją kochał i wspólnie przeżywają jeszcze krótkie chwile szczęścia, zanim on umiera. Stara i wyczerpana Krystyna zostaje przyjęta jako zakonnica do klasztoru Rein. W końcu odnajduje tam spokój i może zostawić za sobą ciągnącą się całe życie walkę między sobą, a Bogiem. Nadchodzi czarna śmierć i w ostatnich dniach życia Krystyna próbuje pomagać ludziom wokół niej. Ten dobry uczynek ma odkupić grzechy, jakie popełniła w życiu i uzyskać przebaczenie od Boga. Krystyna umiera jako stara kobieta na chorobę, która ją otacza, czyli dżumę.
Przypisy
Kategoria:Powieści historyczne Kategoria:Norweskie powieści