Ograniczenia asysty grawitacyjnej Głównym ograniczeniem asysty grawitacyjnej jest konieczność dostosowania się do aktualnego położenia planet. Przykładowo sonda Voyager 2 w swojej misji przeleciała kolejno obok Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna – ale umożliwiająca to odpowiednia konfiguracja planet powtórzy się dopiero w połowie XXII wieku. Nawet znacznie mniej ambitne loty często mogą być przeprowadzane tylko w odpowiednich momentach.
Innego typu ograniczeniem są atmosfery planet, które wykorzystuje się do asysty. Im bliżej planety przelatuje statek kosmiczny, tym większa siła działa na niego. Jednak przy zbytnim zbliżeniu, opór atmosfery powoduje utratę prędkości (choć w niektórych przypadkach ten efekt może być przydatny).
Wykorzystywanie do asysty Słońca nie ma praktycznego sensu, gdyż środek masy Układu Słonecznego pozostaje pod powierzchnią Słońca. Jednak używanie silników w pobliżu Słońca może zwiększyć ich efektywność (patrz niżej, w sekcji asysta wspomagana). Ograniczeniem w tym przypadku jest wytrzymałość pojazdu na temperaturę w pobliżu Słońca.