Asysta wspomagana Zysk z asysty grawitacyjnej można zwiększyć, używając dodatkowo silników w momencie zbliżenia do mijanego obiektu. Praca silników zawsze zwiększa prędkość pojazdu o ustaloną wielkość. Jednak wzrost energii kinetycznej jest proporcjonalny do prędkości w czasie gdy pracują. Tym samym, najwięcej energii zyskuje się gdy ta prędkość jest największa – w pobliżu perycentrum. Energia jest w tym procesie zachowana – zysk pochodzi z pozostawienia odrzuconego materiału w polu grawitacyjnym planety.
Przykładowo, manewr Hohmanna z Ziemi na Jowisza przeprowadza pojazd po hiperbolicznej trajektorii obok Jowisza z prędkością 60 km/s, pozwalając uzyskać ostatecznie (po opuszczeniu jego pola grawitacyjnego) 5,6 km/s, czyli 10,7 razy mniejszą prędkość. Oznacza to że praca dająca 1 J energii kinetycznej z dala od Jowisza nada 10,7 J w perycentrum. Każdy 1 m/s zysku prędkości w perycentrum przełoży się na dodatkowe m/s po opuszczeniu orbity. A zatem pole grawitacyjne Jowisza może zwiększyć efektywność silników ponad trzykrotnie.