Błażej szczerze przyznaje, że często zdarzało mu się upijać oraz oszukiwać kupców, którym sprzedawał swe produkty. Skoro tylko wyznaje swoje winy i postanawia się poprawić, rośnie na oczach swych towarzyszy do poprzednich wymiarów. Pod wrażeniem jego przemiany Fontignac wyznaje, że był kłamcą i pochlebcą, zatruwającym ludzkie dusze i również wraca do swej pierwotnej postaci.
Akt II Teraz Gaskończyk uzdrawia służącą hrabiny, Spinetę. Również lekarz, choć prawie niewidoczny i w głębokiej rozpaczy, prosi o pomoc. Nie chce jednak przyjąć pouczeń o popełnionych błędach od wieśniaka. Kiedy Błażej i Fontignac pytają go czy ma żonę, odpowiada, że miał jedną, której dotąd żałuje, a która zmarła w wieku dwudziestu pięciu lat; a czy ma dzieci, miał troje ale zmarły na kiłę – tak leczysz swoich chorych – wyrokuje Błażej. Gdy rozmawiający z lekarzem dowiadują się, że jest bogaty, załamują ręce. Gdyby robił to z biedy, być może, dałoby się go jeszcze usprawiedliwić, skoro jednak jest bogaty dlaczego nie pozwala umierać ludziom samym. Lekarz wybucha gniewem i odchodzi. Blectrue, doradca władcy, wyjaśnia przybyszom, że na wyspie to kobiety zabiegają o względy mężczyzn, jej mieszkańcom wydaje się bowiem nieracjonalne, że atakować miałaby płeć silniejsza, a bronić się słabsza.