Zaraz po studiach został skierowany do gimnazjum w Reszlu jako proband (na okres próbny). Już na wiosnę 1881 roku został zatrudniony stałe, otrzymując uposażenie w wysokości 600 talarów. 1 kwietnia 1882, gdy po śmierci nauczyciela historii profesora Kawczyńskiego (1824–1882) zwolniło się stanowisko w Liceum Hosianum, został tam skierowany. Na braniewskiej uczelni pracował aż do przejścia na emeryturę w dniu 1 stycznia 1921 roku. Nauczał tu historii, geografii, języka niemieckiego oraz przyrody. Uchodził za nauczyciela surowego, a jednocześnie sprawiedliwego i życzliwego. Oprócz tego wykładał w szkole żeńskiej Elisabethschule oraz w utworzonej w 1887 roku Szkole Rolniczej w Braniewie. Zainspirowany działalnością innych braniewskich profesorów zaangażowanych w historyczną pracę badawczą w Warmińskim Towarzystwie Historycznym, również skierował swój zapał w tym kierunku, chociaż nie sprostał pierwszemu zadaniu przygotowania wykładu o historii Braniewa z okazji 600-lecia nadania praw miejskich w 1284 roku (zastąpił go wówczas prof. Bender wykładem „Geschichtliche Erinnerungen aus Braunsbergs Vergangenheit”).