Historia Osadnictwo w okolicy Rymawskiej Soboty datuje się od młodszej epoki kamienia i epoki brązu. W XII wieku istniała tu już osada targowa wokół kościoła pw. Jana Chrzciciela, która stopniowo przyciągnęła mieszkańców podobnych okolicznych osad. Od połowy XII wieku do 1334 dominium Rymawskiej Soboty należało do arcybiskupów Kalocsy. Następnie przeszło w ręce rodu Széchych, w 1460 – Loszonców, później Országhów, pod koniec XVI wieku – Forgácsów, później Kohárych.
Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowości Rymoa Zumbota pochodzi z 1271. Rymawska Sobota uzyskała prawa miejskie przywilejem króla Węgier Karola Roberta z 5 maja 1334, a w 1387 król Zygmunt Luksemburski nadał miastu herb. W XIV i XV wieku miasto szybko się rozwijało jako ośrodek handlu i rzemiosła. W latach 1445–1460 Rymawska Sobota była zajęta przez husytów, którzy zbudowali w mieście twierdzę Sobôtka. Po wielkim pożarze w 1506 król Władysław II Jagiellończyk zwolnił miasto na pięć lat z podatków. Wtedy odbudowano miasto na planie regularnej siatki ulic, która przetrwała do dzisiaj. Szybki rozwój miasta przerwał najazd turecki w 1553 – Turcy panowali nad miastem i okolicą do 1593. Po drugim najeździe w 1596 miasto znalazło się pod panowaniem tureckim aż do roku 1686. W 1710 przez miasto przetoczyła się epidemia cholery.