Pod koniec lat pięćdziesiątych poznał Carmen Stoianovitch, z którą przez ponad dwie dekady pracował nad taksonomią i biologią śluzowców.
W latach sześćdziesiątych Olive był prezesem Mycological Society of America (Amerykańskie Towarzystwo Mykologiczne). W 1968 roku przeniósł się z Uniwersytetu w Kolumbii z powrotem na Uniwersytet Karoliny Północnej. W 1982 roku Olive przeszedł na emeryturę, w 1983 r. został wybrany na członka National Academy of Sciences. Rok później zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera, na którą zmarł w 1988 roku po czterech latach opieki.
Praca naukowa Jego specjalnością były grzyby trzęsakowce (Tremellales) i śluzowce. W ich opracowanie wniósł wybitny wkład. W czasie II wojny światowej z ramienia Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych zajmował się również przejściowo, choć beznamiętnie, chorobami roślin. Do około 1953 r. zajmował się pasożytniczymi grzybami z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae).
Jego główne dzieło „The Mycetozoans” z 1975 roku było zwieńczeniem jego pracy na temat śluzowców i nadal jest często cytowanym standardem.