Antoni Zwoliński (ur. 20 marca 1894 w Latowiczu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 marca 1894 w Latowiczu, w ówczesnym powiecie nowomińskim guberni warszawskiej. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 31 pułku piechoty. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 30. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 31 pp. W sierpniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w 1938 na stanowisko dowódcy II batalionu. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej 1939, a po rozbiciu 10 Dywizji Piechoty dowodził zbiorczym batalionem 28 i 31 pp na terenie Lubelszczyzny.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari – 13 września 1939 „za wykazane męstwo i zasługi w dowodzeniu” przez dowódcę Armii „Warszawa” gen. dyw.