Po zjednoczeniu Aragonii i Katalonii Rajmund IV złagodził konflikt z Alfonsem VII, nie bez pomocy swojej siostry, żony króla Kastylii, Berengueli. Dzięki temu katoliccy królowie mogli zająć się rekonkwistą. Rajmund Berengar najpierw wsparł Kastylię, potem sam skierował się przeciwko Maurom w Katalonii. W 1148 odzyskał Tortosę, rok później Fragę, Lleidę i Mequinenzę. Podboje trzeba było okupić hojnymi nadaniami dla magnatów wspierających Rajmunda (jak Ermengol VI z Urgell przy zdobyciu Lleidy). Dzięki temu jednak, wraz ze zdobyciem ważnej strategicznie twierdzy w Siurana (1153), zakończyła się faktyczna rekonkwista Katalonii. Zdobycze zostały potwierdzone podpisanym z Kastylią w 1151.
W latach 1144–1157 był również regentem Prowansji, w czasie małoletności bratanka – Rajmunda Berenagara II.
Zmarł w Piemoncie zostawiając władzę swojemu synowi Rajmundowi Berengarowi, który chcąc przypodobać się Aragończykom, zmienił imię na Alfons. Posiadał też nieślubnego syna Berenguera, który został później biskupem Lleidy i arcybiskupem Narbony.