Starosta miejski był ściągany na zebrania rządowe, a następnie stawiany na równi z gubernatorem, miał prawo dostępu do gubernatora w każdej chwili i to często.

Najważniejszym zarzutem wysuwanym przeciwko Krämerowi była sprawa zdobywania robotników przymusowych do wysyłki do Rzeszy, często osobiście i z użyciem siły. Wprowadził obowiązkowy kontyngent w firmach krakowskich oraz możliwość odpłatnego werbowania zastępców do wysyłki.

15 marca 1944 osobiście otwarł Teatr Powszechny dla Polaków w gmachu Starego Teatru. Całą zasługę za to przedsięwzięcie przypisywał sobie, mimo że był to pomysł samego generalnego gubernatora Hansa Franka.

Krämer opisywał również swą pozytywną rolę w gospodarce mieszkaniami, która była podstawową bolączką administracji niemieckiej podczas całej okupacji, a więc oddanie do użytku 2000 nowo wybudowanych pokoi przy Reichstrasse (osiedle na ul. Królewskiej)

Gdy w lecie 1944 roku rozpoczęła się akcja kopalnia rowów przeciwczołgowych, polecił egzekwować na terenie Zarządu Miasta odnośnie do zarządzenia z całą bezwzględnością.