Wieś rozwijała się przy szlaku, wiodącym ze Spiskiej Soboty do Kieżmarku. W latach 1412–1772 wchodziła w skład tzw. zastawu spiskiego. W latach 1778–1876 wchodziła w skład Prowincji XVI Miast Spiskich. Pierwsi mieszkańcy Matejoviec zajmowali się głównie rolnictwem, w tym uprawą lnu, a także płóciennictwem i gorzelnictwem. Od końca XVIII w. spiscy Niemcy zaczęli uruchamiać we wsi pierwsze manufaktury. Znacząca zmiana w życiu mieszkańców nastąpiła w 1845 r., kiedy Karol August Scholz założył fabryczkę produkującą gwoździe i zgrzebła dla koni. Zakład rozwinął jego syn, Jan Emil Scholtz, wprowadzając produkcję blaszanych wyrobów cynowanych i cynkowanych. Z prostych warsztatów z połowy XIX wieku powstało z czasem kilka dużych zakładów, w tym założona w 1903 r. – jedna z największych na terenie dzisiejszej Słowacji – fabryka produkująca wyroby emaliowane, narzędzia rolnicze i inne artykuły żelazne (w latach międzywojennych – również na potrzeby wojska, w tym m.in. kuchnie polowe, hełmy i granaty ręczne). W 1889 r. wieś otrzymała (położony jednak za rzeką Poprad) przystanek kolejowy Matejovce pri Poprade na bocznej linii z Popradu do Kieżmarku (później przedłużonej przez Spiską Białą do Pławca).