Postać Hortensjusza zapożyczył Marivaux od Franciona de Sorela, który w swojej sztuce skarykaturował epistolografa Balzaka. Z Sorela pochodzi nie tylko sama postać, ale i scenyː zalotów Hortensjusza do Lizety, która nie słucha jego uczonych i przerafinowanych komplementów, jak i głośnej lektury, na prośbę margrabiny, Seneki, który w dawnej komedii grał rolę pocieszyciela strapionych.

Komedia Marivaux zaowocowała wieloma naśladownictwami. Z Drugiej pułapki miłości zaczerpnął Alberto Nota postać swej bohaterki komedii La Vedova. Włoska wdowa również zamyka się w domu, by żyć tylko ze wspomnieniem zmarłego męża. Jest bardziej dzikaː nikogo nie przyjmuje, otacza się fosą nie dbając czy próbujący ją odwiedzić nie połamią sobie kości, zajmuje się redagowaniem wspomnień z dzieciństwa zmarłego. Zamiast bibliotekarza z Seneką towarzyszy jej astronom z lunetą, z którym studiuje gwiazdy. Wątek wdowy z Drugiej pułapki miłości pojawia się też w komedii Meilhaca i Halévy'ego. Kobieta bez głowy i z odrobiną serca w pierwszym akcie jest pogrążona w żałobie. Nie słucha Seneki, ani nie studiuje astronomii, słucha marsza żałobnego Chopina. Jest jak dziecko, które pozbawiono zabawki i któremu próbuje się podsunąć inną.