9 lipca Naczelne Dowództwo WP wydało dyrektywę operacyjną do kontrofensywy. Wyznaczała ona rubież ostatecznego odwrotu wojsk walczących na Ukrainie. Wojska Frontu Południowo-Wschodniego miały przyjąć następujące ugrupowanie: 2 Armia miała zająć rejon Łuck–Rożyszcze, 3 Armia rejon Kołki–Rafałówka. 6 Armia miała osłaniać linię Zbrucza, a siły główne utrzymywać w rejonie Brody–Zbaraż. Na tej podstawie, 10 lipca dowódca Frontu Ukraińskiego, gen. Edward Rydz-Śmigły, wydał wojskom 2 Armii gen. Raszewskiego i 3 Armii gen. Zielińskiego rozkaz odwrotu za Styr.
Walki pod Łuckiem Bezpośrednio na Łuck wycofywała się 6 Dywizja Piechoty płk. Ottokara Brzozy-Brzeziny.
Zorganizowała ona obronę miasta, obsadziła też przedmoście na wschodnim brzegu Styru. 13 lipca 18 Dywizja Piechoty gen. Franciszka Krajowskiego zdobyła Dubno, a dowódca frontu gen. Rydz-Śmigły postanowił wykorzystać sukces i rozbić część 1 Armii Konnej. Z uwagi na konieczność przegrupowania, stacjonującą w Łucku 6 Dywizję Piechoty zluzował 157 pułk piechoty. Spóźnione polskie natarcie zakończyło się niepowodzeniem, gdyż 6 DP nie mogła przełamać twardego oporu 14 Dywizji Kawalerii i 17 lipca ze stratami wróciła do Łucka.