Brał udział w aktywności ruchu niepodległościowego. Czynnie włączył się także w budowę keralskiego ruchu rewolucyjnego. Część źródeł podaje, iż brał udział w zbrojnym powstaniu przeciwko premierowi Trawankoru z 1946, niemniej jego właściwa rola w tym wydarzeniu pozostaje przedmiotem kontrowersji. Także w 1946 aresztowany, w czasie pobytu w więzieniu był poddawany torturom. Po wyjściu na wolność kontynuował działalność polityczną w warunkach konspiracyjnych, w związku z tym, iż ówczesny indyjski rząd federalny uznawał KPI za organizację nielegalną. W latach 50. został ponownie aresztowany.
Stopniowo awansował w keralskich strukturach KPI. W 1952 został partyjnym sekretarzem w Alappuzhy. W 1954 został włączony z kolei do stanowego komitetu swej w zasadzie macierzystej formacji. W 1957 wszedł w skład stanowego sekretariatu wciąż jeszcze niepodzielonej partii, pełnił funkcję sekretarza jej struktur w dystrykcie Kollam (od 1956). W 1959 został członkiem partyjnej Rady Krajowej.