za otworem drugiego kominka strop korytarzyka obniża się, a korytarzyk kończy się ślepą i niedostępną szczeliną.
Obiekt powstał na pionowej szczelinie w późnojurajskich wapieniach skalistych. Ma myte i zwietrzałe ściany, miejscami są na nich dziurki, niewielkie nacieki grzybkowe, skonsolidowane mleko wapienne oraz brunatne i czarne, epigenetyczne naloty. Schronisko ma własny klimat, różniący się od klimatu w środowisku zewnętrznym. Jest w pełni widne, przewiewne i nieco wilgotne. Namulisko przy otworze składa się z wapiennego gruzu zmieszanego z glebą, w głębi z gruzu, gliny i śmieci.Na dnie korytarzyka leżą dwa większe głazy. Przed otworem bujnie rozwijają się drzewa, krzewy, rośliny zielne, bluszcz pospolity, paprocie, mchy i porosty. Mchy i glony docierają w schronisku aż na odległość 3 m od otworu. Ze zwierząt wewnątrz schroniska obserwowano pająki sieciarze jaskiniowe (Meta menardi), kosarze, komary, stonogi i ślimaki.
Schronisko było znane od dawna. W 2008 r. J. Nowak wymienił go w spisie jaskiń Doliny Szklarki i podał jego lokalizację i długość.