Według Ruth Kinna, w pewnym momencie „kolektywistyczne, komunistyczne, liberalne i indywidualistyczne nurty myśli, z których anarchiści czerpali inspirację, zaczęły nabierać coraz bardziej charakterystycznych cech, doprowadzając tym samym do powstanie szeregu szkół anarchistycznych”.
Antropolog David Graeber zauważył, że jak szkoły marksistowskie w dużej części miały założycieli (np. leninizm, trockizm, maoizm), tak szkoły anarchizmu „prawie zawsze wyłaniają się z jakiejś organizacji lub formy praktyki”, przywołując anarchosyndykalizm, anarchizm indywidualistyczny czy platformizm jako przykłady.
Anarchizm klasyczny Dekady końca XIX i początku XX wieku stanowią belle époque w historii anarchizmu. W okresie z grubsza od lat czterdziestych-sześćdziesiątych XIX w., aż do 1939 anarchizm – zaraz obok marksizmu – odegrał znaczącą rolę w walkach klasy robotniczej w Europie, a także Ameryce Łacińskiej, Azji i Australii. Rozwój techniki, masowa migracja, koleje i dostęp do druku pomogły anarchistom w realizacji ich celów.
Mutualizm