Oznaką wielkiego kultu jest ufundowana przez Juliusza Dziewanowskiego w 1740 roku kaplica Opatrzności Bożej. W zanotowanych cudach nazwisko to widnieje wielokrotnie, co świadczy o wielopokoleniowym kulcie rodziny. Znajduje się tam między innymi: uzdrowienie czteroletniego synka Marcina, uratowanie od pożaru domu w Płonnem, powstrzymaniu zarazy bydła w gospodarstwie. Fundator jest także autorem najstarszej znanej pieśni do Maryi w Oborach, oto jej trzecia zwrotka:
Jest Twoich cudów konsumpt niezliczony
W Ziemi Dobrzyńskiej, także z Twej obrony
Każdy doznaje, choć w największym razie,
Łaski słynące w Oborskim obrazie.
W 1747 roku zwołano komisję odbierającą zeznania w sprawie koronacji figury. Nie wiadomo, dlaczego do tego aktu nie doszło. Pozostały korony, wykonane w 1756 roku, zbyt proste i wielkie, snać wykonane bez miary, na domysł lub opowieść, jak wynika z relacji ks. Załuskiego.
Wielkie osłabienie kultu przyniosła pierwsza połowa XIX wieku, kiedy Obory znalazły się w zaborze rosyjskim, oddzielone od dobrodziejów i czcicieli z Bydgoszczy, Nieszawy, Chełmna czy Golubia. Klasztor podupadł, zniszczony pożarem z 1821 roku.