Siły Osi połączyły się, a w rejonie Sidi Bou Zid znalazły się elementy obu armii, wśród nich 21 Dywizja Pancerna Afrika Korps, przeniesiona z niemiecko-włoskiej Armii Pancernej oraz 10 Dywizja Pancerna z 5 Armii Pancernej.

Większość Tunezji znajdowała się pod wówczas pod kontrolą państw Osi, ale w listopadzie 1942 roku alianci zajęli wschodni grzbiet gór Atlas. Był on utrzymywany przez elementy niedoświadczonego, amerykańskiego II Korpusu (gen. por. Lloyd Fredendall) i słabo wyposażonego francuskiego XIX Korpusu (gen. Alphonse Juin). Fredendall uczynił Tebessę, ponad 130 km od tyłu, swoją kwaterą główną i rzadko odwiedzał front. Wobec braku informacji co do zamiarów sił Osi, Fredendall rozproszył swoje siły, aby uwzględnić wszystkie ewentualności, co spowodowało, że jego jednostki były zbyt daleko od siebie, aby mogły się wzajemnie wspierać. W Sidi Bou Zid odwołał dowódców swoich dywizji i zarządził rozkazy obronne bez badania terenu. Sidi Bou Zid było bronione przez amerykańską grupę bojową 168 Pułku 34 Dywizji Piechoty (płk Thomas Drake) i czołgi Dowództwa Bojowego A 1 Dywizji Pancernej.