W nocy dowódca 1 Dywizji Pancernej gen. Orlando Ward przeniósł się w górę elementy 1 Dywizji Pancernej do Djebel Hamra, aby kontratakować w stronę Sidi Bou Zid 15 lutego, ale atak odbył się na płaskim, odsłoniętym terenie i amerykańskie oddziały wpadły od samego początku pod ciężki ostrzał, a następnie znalazł się pomiędzy dwiema, niemieckimi dywizjami pancernymi, z ponad 80 czołgami Panzer IV, Panzer III i Tiger I. Amerykanie wycofali się, tracąc 46 czołgów średnich, 130 pojazdów i 9 dział samobieżnych, ledwo odzyskując pozycję w Djebel Hamra. Do wieczora Arnim nakazał trzem grupom bojowym udać się w kierunku Sbeitli, gdzie zostały one zaatakowane przez resztki 1 Dywizji Pancernej, które zostały odparte. 16 lutego, z intensywnym wsparciem powietrznym, Niemcy wyparli Amerykanów i weszli do Sbeitli.
Następstwa Doświadczeni Niemcy spisali się dobrze i zadali wiele strat wojskom amerykańskim, zanim gen. Anderson, wyznaczony do koordynowania operacji alianckich w Tunezji, nakazał im wycofanie się 17 lutego. Lewa (północna) flanka 1 Armii wycofała się z linii rozciągającej się od Fondouk do Faïd i Gafsa na lepsze pozycje obronne przed Sbibą i Tebessą. Mylące i sprzeczne ze sobą ustalenia dotyczące dowodzenia pogorszyły sytuację.