Ludwik Łabęcki (ur. 16 marca 1884 w Borszczowie, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 16 marca 1884 w Borszczowie, w Małopolsce, w rodzinie Szczęsnego i Rozalii z Ptaszyńskich.
W 1907 rozpoczął pełnić zawodową służbę wojskową w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 35 Pułk Piechoty Obrony Krajowej w Złoczowie. W jego szeregach wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na frontach I wojny światowej. Awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: porucznika (1 maja 1907), nadporucznika (1 maja 1912) i kapitana (1 lipca 1915).
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów. W następnym roku służył w 40 Pułku Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 106. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Był wówczas oficerem 19 Pułku Piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 był komendantem kadry batalionu zapasowego 19 pp. W następnym roku nadal pełnił służbę w 19 pp, lecz bez określonej funkcji.