Alfons Olejnik ps. Kmicic, Roman, Babinicz (ur. 5 marca 1920 w Skomlinie, zm. 18 stycznia 1947 w Łodzi) – polski wojskowy, żołnierz powojennego podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Pochodził z rodziny bogatych chłopów. W latach 1938–1939 uczęszczał do Podoficerskiej Szkoły Zawodowej w Śremie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 roku przebywał u wuja, księdza w parafii Janki. Jednocześnie uczęszczał na tajne komplety w Radomsku, gdzie w 1941 roku zdał maturę. Następnie wstąpił do Narodowej Organizacji Wojskowej. W latach 1942–1943 ukończył szkołę podchorążych przy Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ, gdzie następnie służył do 1944 roku. Wówczas to – na własną prośbę – przeszedł do 7 Dywizji Piechoty AK, spieszącej z pomocą powstaniu warszawskiemu. Po upadku powstania powrócił w szeregi NSZ, służąc w zgrupowaniu por. Kazimierza Wybranowskiego „Kreta” aż do rozwiązania oddziału wiosną 1945 roku. Następnie ukrywał się w okolicach Częstochowy. W maju 1945 roku nawiązał kontakt z podziemiem niepodległościowym, a konkretne z organizacją „Manewr”. Już jako jego członek został przypadkowo aresztowany w dniu 15 czerwca 1945 roku przez częstochowski Urząd Bezpieczeństwa, a następnie skazany przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Częstochowie na karę 4 lat więzienia za przynależność do nielegalnej organizacji podziemia zbrojnego.