Michalina Radziwiłł herbu Trąby, po mężu Rzyszczewska, (ur. 10 kwietnia 1816 w Warszawie, zm. 29 czerwca 1883 w Turynie) – hrabina, fundatorka pałacu w Żółwinie.
Życiorys Michalina urodziła się w Warszawie. Jej ojcem był Michał Gedeon Radziwiłł, książę, generał wojsk polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, wojen napoleońskich, Naczelny Wódz w powstaniu listopadowym, a matką Aleksandra, z domu Stecka herbu Radwan. Miała dwóch braci, Karola Andrzeja i Zygmunta. Często odwiedzała swoich kuzynów w Berlinie, gdzie nauczyła się płynnie mówić po niemiecku.
W książce „O paniach z krainy szczęścia” autorstwa Hanny Muszyńskiej-Hoffmannowej okres młodzieńczy Michaliny został opisany w następujący sposób:
W 1831 roku jej ojciec został zesłany w głąb Rosji do Jarosławia za udział w powstaniu listopadowym. W 1832 roku dołączyła do niego żona wraz z dziećmi. Michalina miała wówczas szesnaście lat. Warunki życia na zesłaniu zmieniły jej ojca, pełnego energii mężczyznę w starca, jakim powrócił do kraju w 1841 roku. W latach 1848–1850 Michalina wraz z matką zajmowała się schorowanym ojcem.
Będąc jeszcze kobietą niezamężną zbierała datki na rzecz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności pod ramieniem hrabiny Aleksandry Potockiej z Wilanowa.