Około 1240 gród został podbity przez prowadzący na tych terenach od paru lat misję chrystianizacyjno-kolonizacyjną zakon krzyżacki (sprowadzony przez księcia Konrada I mazowieckiego). Krzyżacy, podbiwszy osadę Brusebergue, założyli na jej miejscu niewielki ziemno-drewniany zamek (strażnicę). Gród już przed rokiem 1254 otrzymał prawa miejskie od biskupa Anzelma. W 1261 wódz Warmów Glappo doszczętnie zniszczył owe, opuszczone przez mieszkańców po oblężeniu, zaledwie paroletnie miasto. Gdy jednak osadnicy w 1273 roku, po stłumieniu powstania Prusów, powrócili do osady, postanowili odbudować gród w nieco innej, bardziej obronnej lokalizacji. Według niemieckiego kronikarza Piotra z Dusburga gród odbudowano o dwa rzuty kamieniem w górę rzeki. Tak więc spalona przez Glappa osada zniknęła na pewien, jak się okazało nie za długi, czas z historii.

Odbudowany gród odzyskał w 1284 roku prawa miejskie. Przywilej prawa lubeckiego przyznawał miastu rozległe terytorium położone po obu stronach Pasłęki, szeroki samorząd i sądownictwo oraz prawo rybołówstwa w Pasłęce i na Zalewie Wiślanym.