Leonida, córka uzurpatora, która zdobywając miłość Agisa, legitymizuje swe prawa do tronu, jawi się w sztuce jako osoba przebiegła, niebezpieczna i jako kokietka znająca wszelkie tajniki swej profesji. Leontynie mówi, że była tak nią zachwycona, widząc ją spacerującą po lesie, że sporządziła jej portret i ten portret jej pokazuje. Kobieta najpierw nie wierzy, potem jest zdziwiona, zaszczycona, a wreszcie oczarowana aż do utraty rozsądku. Sprawa z bratem jest trudniejsza. Księżniczka przyznaje się, że przebrała się za mężczyznę, żeby móc się do niego zbliżyć, ponieważ nie przyjąłby jej u siebie jako kobiety; pokochała najpierw jego sławę, potem osobę. W chwili trudności Arlekin przynosi, zdobyty na intruzie, którego nie lubi, portret filozofa, odkryty u Focjona. Filozof kapituluje i zgadza się nawet pozować do portretu. Brat i siostra zdecydowawszy się potajemnie, każde osobno, na ślub, spotykają się, by uzyskać od siebie zgodę. Ta scena pożegnań, a jednocześnie wyznań, jest najzabawniejszą w całej komedii.
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a de Marivaux