Leontyna przynosi wiadomość, że jej brat zmienił zdanie i odmawia Focjonowi mieszkania. Focjon zaklina się, że nie mógłby żyć bez Leontyny. Kobieta broni się przed uczuciem, które boleśnie doświadcza jej serca. Arlekin opowiada Leontynie o swej rozmowie z Hermidasem, który zapewnił go, że jego pan chce ją poślubić, i że ma dość środków, by zrobić to po wielekroć. Hermidas przynosi niedokończony portret Leontyny, nad którym pracuje. Focjon mówi, że kazał sporządzić portret Leontyny, by nigdy nie tracić jej z oczu. Wzruszona kobieta kapituluje i obiecuje wymóc na bracie, by Focjon mógł zostać. Dimas wyznaje Hermokratesowi, że odkrył, że Focjon jest kobietą, zakochaną w nim i bardzo z tego powodu nieszczęśliwą, i że jedynie w jego mocy jest zdjąć z niej ten czar. Hermokrates wzrusza się, nadal jednak wolałby czym prędzej odesłać Focjona.
Agis zwierza się Focjonowi/Aspazji z odruchów serca dotąd mu nieznanych. Focjon delikatnie naprowadza go, by rozpoznał w nich uczucie miłości. Agis niepokoi się czy i on jest kochany. Focjon poucza go, że kobiety nie czynią mężczyznom takich wyznań. Agis odczytuje miłość ukochanej z wyrazu jej oczu i zachowania. Zakochani muszą się rozłączyć, bo zbliża się Hermokrates.