Badał skały Gór Świętokrzyskich, Wołynia, odbył podróż do Finlandii, skąd przywiózł wiele próbek skał, które przekazał Uniwersytetowi Jagiellońskiemu. W 1926 objął Katedrę Mineralogii na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, wykładał krystalografię i petrografię oraz prowadził zajęcia praktyczne. Uzyskał stypendium naukowe, dzięki któremu odbył podróże do Szwecji i Finlandii, odwiedził Wyspy Alandzkie, szwedzką część Finlandię oraz Smalandię, gdzie badał skały krystaliczne. Kontynuację badań uniemożliwił mu pogarszający się stan zdrowia, Paweł Radziszewski chorował na postępującą gruźlicę. Jego uczennicą, asystentką i kontynuatorką badań była Antonina Halicka, która zrealizowała plany związane z badaniami skał w Finlandii. Współpracował z warszawskim Instytutem Geologicznym, kontynuował badania na Wołyniu i na ich podstawie habilitował się w 1930. W 1931 trafił do sanatorium przeciwgruźliczego w Rudce, gdzie zmarł 17 września 1931. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w MrozachGaigalas, A., 2003. Geologija Stepono Batoro universitete (1919–1939).