Olaf, syn Auduna (norw. Olav Audunssøn i Hestviken) – dwutomowa powieść Sigrid Undset, norweskiej pisarki, laureatki literackiej Nagrody Nobla, wydana w latach 1925-1927. Składa się z dwóch części, Olaf, syn Auduna na Hestwiken oraz Olaf, syn Auduna i jego dzieci.

Rodzinny majątek Olafa, Hestviken, leży w Follo, po wschodniej stronie Oslofjorden. Undset opisała to miejsce opierając się o topografię i nazwy lokalne występujące w tej okolicy.

Powieść ukazała się po raz pierwszy w Polsce w latach 1937-1938 w tłumaczeniu Wandy Kragen. Razem z Krystyną, córką Lavransa powieść o Olafie była podstawą przyznania Undset literackiej Nagrody Nobla w 1928 roku, którą otrzymała za ,,niezapomniany opis skandynawskiego średniowiecza''.

Treść Powieści zostały napisane niedługo po przejściu Undset na katolicyzm i poruszają klasyczne dylematy etyki chrześcijańskiej. Główny bohater, Olav Audunssøn, to postać tragiczna. Jest uczciwym i poczciwym mężczyzną, który czuje się przeklęty z powodu grzechu popełnionego w młodości: zabił on kochanka swojej żony, ale nigdy wyznał i nie odkupił swojej winy. Z biegiem czasu coraz trudniej mu przyznać się do grzechu, a jednocześnie zdradza on swoją ukochaną żonę, niszcząc tym samym jej dobre imię.