Silniki wysokoprężne zostały zastąpione ulepszonym wariantem M401BT z turbosprężarką. Technologia kadłuba uległa zmianie na spawaną. Wyporność wzrosła do 36,5 t standardowej i 40,0 t maksymalnej. Prędkość wzrosła o jeden węzeł – do 30 węzłów. Po raz pierwszy w Projekcie 1400 plany i wymiary nieznacznie się zmieniły, a łodzie były o około dwa metry krótsze niż poprzednie wersje i miały 21,7 metra.

Projekt 1400ME – eksportowa odmiana projektu 1400M.

Dalsze modyfikacje – marynarka gruzińska wyposażyła co najmniej dwie łodzie z Projektu 1400 w dwa działa przeciwlotnicze typu ZU-23-2. [http: / /redbannernorthernfleet.blogspot.com/2008_05_18_archive.html Refleksje na temat gruzińskiej marynarki wojennej na redbannernorthernfleet.blogspot.com oglądane 31 stycznia 2012 r.]

Służba Zbudowano około 300 sztuk, z czego 118 na eksport, 30 dla marynarki wojennej ZSRR i pozostałe dla Wojsk Pogranicza ZSRR, a od 1991 roku dla Wojsk Pogranicza Ukrainy.

Największymi zagranicznymi użytkownikami były: Kuba (30 od 1971 roku), Jemen Południowy (14 od 1978 roku), Bułgaria (10 w 1981 roku), Nikaragua (8 od 1982 roku), Irak (5 od 1974 roku), Jemen Północny (5 od 1975 roku), Mozambik (5 od 1978 roku).