wewnętrznej, otaczającej zarodniki i zewnętrznej. Warstwa zewnętrzna u podstawy jest słabsza, mniej skutynizowana i ulega stopniowemu zgalaretowaceniu. W pęcherzyku i zarodni w miarę dojrzewania zarodni następuje wzrost ciśnienia. Może ono dojść nawet do 5,5 atmosfer. Gdy przekroczy wytrzymałość zarodni powoduje rozszczepienie się jej warstw. Zarodnia pęka w najsłabszym miejscu przy podstawie i siłą odrzutu zostaje wyrzucona na odległość czasami nawet ponad 2 m. Powstaje przy tym trzask możliwy do usłyszenia z kilku metrów. Odrzucona zarodnia przykleja się do podłoża swoją dolną, zgalaretowaciałą ścianą. Jej wewnętrzna warstwa pozostaje nieuszkodzona, dzięki czemu znajdujące się w niej zarodniki przez długi czas są chronione i zachowują zdolność kiełkowania.
Obserwacje w skaningowym mikroskopie elektronowym wykazały, że powierzchnia zarodni pokryta jest kryształami węglanu wapnia o dwóch różnych rozmiarach. Większe kryształy otaczają kolce i porę rostkową.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie zrywki kryształowej w Ameryce Północnej i Środkowej, Europie i na Nowej Zelandii. Występuje również w Polsce. W literaturze naukowej podano 4 stanowiska (1911, 1970, 1979, 1997). Według niektórych autorów jest grzybem częstym, ale pomijanym ze względu na swoje niewielkie wymiary.