barierę malajską – pierwszą linię obrony kontynentu: Lark Force („Skowronki”), którego trzonem był 2/22 batalion piechoty, miał bronić Nowej Brytanii. Gull Force („Mewy”), którego trzonem był 2/21 batalion piechoty, miał bronić Ambonu w Holenderskich Indiach Wschodnich. Sparrow Force („Wróble”), którego trzonem był 2/40 batalion piechoty, miał bronić Timoru w Holenderskich Indiach Wschodnich.
Spośród tych garnizonów Lark Force był uważany za najważniejszy, zarówno ze względu na strategiczne położenie Nowej Brytanii, jak i fakt, że w przeciwieństwie do dwóch pozostałych wysp była ona terytorium australijskim.
Oddziały wchodzące w skład Lark Force przerzucono do miejsca dyslokacji w pięciu transzach, na pokładach statków SS „Katoomba”, MV „Neptuna” i TSS „Zealandia”, w okresie między marcem a wrześniem 1941 roku. Większość rozlokowano w rejonie Rabaulu na Nowej Brytanii z zadaniem obrony tamtejszego portu, dwóch lotnisk i bazy wodnosamolotów. Wyjątkiem była 1 Samodzielna Kompania (1st Independent Company), którą przerzucono do Kaviengu na Nowej Irlandii z zadaniem obrony tamtejszego portu i lotniska. 8 października 1941 roku dowództwo nad Lark Force objął płk John J. Scanlan.