Jan Witowski (ur. 30 sierpnia 1891 w Kobylem-Gródku, zm. 3 lipca 1963 w Krakowie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się we wsi Kobyle-Gródek, w ówczesnym powiecie nowosądeckim Królestwa Galicji i Lodomerii. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii generała Hallera. W czasie wojny z bolszewikami walczył jako dowódca 7. kompanii 52 pułku piechoty. Wyróżnił się w trzeciej dekadzie lutego 1920, w bitwie o Latyczów, w trakcie której został przydzielony ze swoją kompanią do I batalionu 19 pułku piechoty i obsadził odcinek przyczółka mostowego na rzece Boh pod wsią Zalatyczówka.. Działanie na tym odcinku spotkało się z uznaniem ówczesnego dowócy 19 pp Eugeniusza Żongołłowicza, który 31 stycznia 1922 sporządził wniosek o odznaczenie Jana Witowskiego Orderem Virtuti Militari. W toku dalszych walk porucznik Witowski dowodził II batalionem pułku. Ponownie wyróżnił się w dniach 25–27 kwietnia w bitwa pod Barem, w nocy z 11 na 12 czerwca 1920 w walce pod wsią Strotijawka oraz 3 września 1920 pod Przemyślanami, gdzie dowodząc 7. kompanią został ciężko ranny w głowę i dostał się do niewoli. Po wyleczeniu uciekł z niewoli.