Jan Bolesław Miazek (ur. 25 stycznia 1941 w Kocierzewie) – polski duchowny rzymskokatolicki, protonotariusz apostolski, doktor habilitowany nauk teologicznych o specjalności teologia pastoralna. Profesor uczelni na Akademii Katolickiej w Warszawie.

Życiorys Urodził się 25 stycznia 1941 w Kocierzewie koło Łowicza. W 1959 rozpoczął formację kapłańską w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 27 maja 1965 z rąk ówczesnego prymasa Polski, arcybiskupa gnieźnieńskiego i warszawskiego kard. Stefana Wyszyńskiego. Po święceniach podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył uzyskaniem tytułu magistra teologii w 1973. W latach 1973–1977 tamże i w Papieskim Instytucie Liturgicznym Świętego Anzelma w Rzymie podjął studia doktoranckie. Zakończył je w 1978 obroną pracy doktorskiej pt. La "collecta" del "Proprium de Tempore" nel "Missale Romanum" di Paulo VI i uzyskaniem stopnia doktora nauk teologicznych w specjalności liturgika. 17 sierpnia 1998 na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie uzyskał habilitację na podstawie rozprawy pt. Misterium Wielkiego Postu w modlitwach mszalnych dawnej i współczesnej liturgii rzymskiej.