Ma nawet do córki pytania na ten temat, ale sama dyktuje odpowiedzi. Córka jest nieśmiała wobec matki, ale gdy jest sama obiecuje to sobie z nawiązką powetować. Morał sztuki, jaki proponuje Marivaux brzmiː zbyt surowa matka sprawia, że córka sama się emancypuje.
Marivaux uważa, że jest w stanie poprawić Moliera, i że jego Angelika jest bardziej prawdziwa od Agnieszki ze Szkoły żon. Zwodzi go jego nawyk zbyt subtelnej obserwacji. Agnieszka jest naiwna, ponieważ nie ma nawet pojęcia o tym, że tak jest. Angelika wie, że jest naiwna, mówi o tym, analizuje swą naiwność, wyjaśnia Lizecie, co jej matka zrobi i jakie będą tego później konsekwencje. Nie przeszkadza to nam czerpać prawdziwej i żywej przyjemności ze słuchania tych szczerych i subtelnych analiz kobiecego serca, czynionych przez jednego z najznakomitszych moralistów swoich czasów (F. Sarcey).
Przypisy . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a de Marivaux