Osadnictwo Słowian i asymilacja ludności autochtonicznej Do czasów obecnych przetrwało bardzo mało źródeł archeologicznych oraz pisanych traktujących o pierwszych wiekach Chorwackiego osadnictwa. Badania językoznawcze dowodzą, iż slawizacja toponimii rozpoczęła się w I poł. VIII w. Nie wiadomo natomiast jak dokładnie przebiegał proces asymilacji przybyszów z autochtonami. Nie ma jasnej odpowiedzi czy osiedlanie się Słowian (nierzadko w towarzystwie innych plemion, zwłaszcza Awarów, z którymi tworzyli sojusze i związki plemienne) doprowadziło do przerwania istniejących na tym terenie tradycji iliryjskich czy ustanowienia swoistej kontynuacji. Nowsze badania kładą nacisk na proces koegzystencji, a następnie stapiania się obu grup, aniżeli na przekonanie o istnieniu dwóch diametralnie odmiennych, wyniszczających się etnosów: słowiańskiego i romańskiego. Konstantyn Porfirogeneta pisał jednak, iż w VII w., wraz z Awarami, Słowianie zniszczyli antyczne, rzymskie miasta Epidaurum i Salonę, lecz obecne badania nie potwierdzają tych doniesień. Jednakże historycznym faktem jest, iż Salona rzeczywiście przestała istnieć, a jej mieszkańcy przenieśli się do Splitu, być może zatem dochodziło do powolnego upadku miast romańskich pośrednio spowodowanego najazdami słowiańsko-awarskimi.