Od 1967 do 2008 pracował w WSP/AP/UP jako asystent, adiunkt, docent prof. nadzwyczajny i prof. zwyczajny. Badania naukowe S. Piskorza ogniskowały się wokół transformacji dorobku geografii jako nauki do geografii jako przedmiotu nauczania, optymalizacji procesu geograficznego kształcenia, kształcenia nauczycieli geografii oraz historii geografii szkolnej i jej dydaktyki. W 1980 r. Rada Wydziału Humanistycznego WSP nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie dydaktyki geografii na podstawie pracy pt. Dobór i układ treści w szkolnym podręczniku geografii. W 1998 r. uzyskał tytuł profesora nauk o Ziemi, z rekomendacji Rady Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego Jest pierwszym w Polsce profesorem tytularnym specjalizującym się w zakresie dydaktyki geografii. Ma w swoim dorobku ok. 170 publikacji naukowych i popularnonaukowych. Wśród tych ostatnich są podręczniki geografii dla szkoły podstawowej i średniej. W Instytucie Geografii WSP, AP przez 22 lata kierował Zakładem Dydaktyki Geografii, 6 lat Studium Podyplomowym Geografii. Wykształcił 180 magistrów, 6 doktorów (był promotorem m.in. późniejszych samodzielnych pracowników nauki: Elżbiety Szkurłat, , Wiktora Osucha i Danuty Piróg).