Benedykt Matarewicz (ur. 2 kwietnia 1894 w Wilnie, zm. 15 kwietnia 1975 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Stanisława i Marii z Gilewiczów, urodzony 2 kwietnia 1894 w Wilnie. W latach 1912–1917 służył w armii rosyjskiej. 10 grudnia 1918 został przyjęty Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W grudniu tego roku był dowódcą III batalionu, który stacjonował w Łyntupach i wchodził w skład 1 Pułku Brygady Samoobrony. Następnie został dowódcą 4. kompanii Wileńskiego Pułku Strzelców. Wyróżnił się w bitwie nad Czernicą, w czasie której „kierował dzielnie przeciwnatarciem w celu odzyskania utraconych stanowisk nowogródzkiego pułku. Przykład nieustraszonego zachowania się jego, wzmocnił na duchu kompanię. Idąc na czele kompanii, wtargnął w masy nacierającego nieprzyjaciela, walcząc na bliską odległość. Został przytem ranny. Kompania 4-a zagrzana jednak jego odwagą, nie ustała w wysiłku i zdobyła dwa karabiny maszynowe”. Od 9 października 1920 do 1921 dowodził I batalionem pułku.