W 1972 roku założył Arbeitsgemeinschaft für Neue Musik, przygotowując z uczniami łatwy repertuar muzyki współczesnej i organizując koncerty. Członek berlińskiej Akademie der Künste (1991), Freie Akademie der Künste w Lipsku (1991) i Bayerische Akademie der Schönen Künste w Monachium (1995). Był autorem prac Mauricio Klagel: Musik, Theater, Film (1970), Denkbare Musik: Schriften 1952–1972 (1972), MO-NO: Musik zum Lesen (1973), Anschläge-Ausschläge: Texte zur Neuen Musik (1994).
Twórczość thumb|180px|Grób Schnebela (cmentarz w Dahlem, Berlin) Początkowo pod wpływem kursów darmsztadzkich interesował się serializmem, jednak pod wpływem Johna Cage’a przyjął skrajną postawę, wykorzystując dźwięki niezależnie od ich walorów estetycznych i źródła pochodzenia. Interesował się procesem wydobywania dźwięku i jego artykulacji, wielu kompozycjom nadając formę szkicową, konceptualną. Jako źródło dźwięku wykorzystywał m.in. oddech czy krzyk, posługiwał się także elementami wizualnymi, gestami i ruchami ciała. Odrzucił tradycyjne pojęcie dzieła muzycznego, swoje kompozycje układał w cykle oparte na wspólnym założeniu.