do mieszania betonu, z którego wykonano pylony, użyto rzecznego żwiru i lokalnego kruszywa otoczakowego, a główny element nośny zdobyto na Śląsku – wykorzystując liny górnicze. Forma i kształt kładki nie mogły nie zawierać ludowych odwołań, a nawet pewnej symboliki. Główny kierunek komunikacji określono jednoznacznie z Krzyżanowic do Proszówek i dlatego pylon krzyżanowicki witający przechodniów ozdobiono malunkiem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, namalowanym przez nieznanego autora. Następnie użytkownikowi kładki ukazywał się Orzeł Biały w koronie zwrócony właśnie w stronę Krzyżanowic. Stanowił swoistą sterczynę drugiego pylonu i wyrażał tęsknotę lokalnej społeczności za dawnym porządkiem, który nieodwołalnie zburzyły lata dwóch totalitarnych systemów.
Konstrukcję nośną kładki w 1947 roku wykonano jako wiszącą jednoprzęsłową z niesymetrycznymi dojściami do przęsła głównego - dłuższym na prawym brzegu i krótszym na lewym brzegu. Rozpiętość przęsła głównego wynosi około 67 m. Przęsła skrajne (na dojściach do pylonów) mają rozpiętość 4 m od strony Proszówek oraz 15,2 m od strony Krzyżanowic. Szerokość użytkowa kładki jest równa 1 m, a szerokość całkowita wynosi 1,03 m. Konstrukcję pomostu stanowiły belki podłużne wykonane z kątowników równoramiennych oraz poprzecznice.