Odbiór i interpretacje Niewidzialny woźnica został przyjęty przez krytykę dość chłodno. Mimo że Lagerlöf wpisała się w panujący wówczas klimat literacki, wielu recenzentów uznało, że powieść jest nieudana. Wskazywano na sentymentalność, długie wątki retardacyjne, znaczną teatralizację oraz aspekty moralizujące i dydaktyczne. Nie spodobały się również elementy melodramatyczne powieści. W opracowaniach historycznoliterackich, Niewidzialny woźnica był najczęściej omawiany lakonicznie lub w ogóle.
Późniejsi szwedzcy badacze oceniają Niewidzialnego woźnicę dużo pozytywniej. Sven Stolpe uważa, że „Niewidzialny woźnica był tak nowy w formie, tak otwarcie przeciwstawiał się dotychczas obowiązującym regułom sztuki prozatorskiej, że takie postrzeganie przez krytyków było oczywiste’’. Opinia Henrika Wivelsa co do walorów stylistycznych powieści jest również pozytywna: „Powieść krytykowano za jej sentymentalność. Nie jest to zupełnie sprawiedliwe, ponieważ krytycy mylą język powieści z językiem samej Selmy Lagerlöf. Pisarka chciała nacechować język powieści językiem Armii Zbawienia. Nie oznacza to wcale, że sam utwór można uznać za egzaltowany.