Amnestia 1947 roku i kres działalności Intensywna działalność oddziałów „Korwina” ostatecznie przykuła uwagę aparatu bezpieczeństwa. Mimo kilku aresztowań i próby inwigilacji środowiska „korwinowców” bezpiece nigdy ostatecznie nie udało się rozpracować zgrupowania kpt. Hebdy. Kres działalności oddziału przyniosła dopiero amnestia z roku 1947 i zbliżające się wybory do Sejmu Ustawodawczego, które dawały środowiskom opozycyjnym nadzieję na rząd koalicyjny w powojennej Polsce. „Korwin”, choć był dowódcą w pełni niezależnym, samemu nie wierząc w gwarancje bezpieczeństwa, które ludziom podziemia miała rzekomo zapewniać ustawa amnestyjna, zastosował się jednak do ogólnej polityki Zrzeszenia WiN, które nakazywało ujawnienie się oddziałów partyzanckich. Wielu żołnierzy uważało, że w obecnej sytuacji dalszy opór nie ma sensu, a wizja wybuchu III wojny światowej, której tak wyczekiwali w konspiracji, stała się mało realna. Mimo ujawnienia się dowódców wszystkich pododdziałów zgrupowania sam „Korwin” nie pojawił się przed komisją amnestyjną. W liście skierowanym do PUBP w Siedlcach pisał: „Dnia 16 b [ieżącego] m [iesiąca] ujawniłem podległych mi oficerów i żołnierzy. Sam widząc podejrzane ruch wojska około miejsca naszego postoju, opuściłem Mokobody.